مشاهیر

جلال الدین محمد بلخی معروف به مولانا، مولوی و رومی (‎۶ ربیع الاول ۶۰۴، بلخ^[۴] یا وخش^[۵]  ۵ جمادی الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی^{[۶][۷][۸][۹][۱۰][۱۱][۱۲][۱۳][۱۴][۱۵]} پارسی گوی است.^{[۷][۸][۹][۱۶][۱۷][۱۸]} نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می شده است. در قرن های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.^[۱۹]